FRAGA E O SEU TEMPO

Días despois do pasamento de D. Manuel Fraga, a conciencia pídeme que faga una reflexión sobre un home extraordinario, que na balanza da Historia de Galicia ten moitísimas máis cousas no seu haber, que no tamén existente debe. Sen deixarme guiar por emocións persoais que puideran viciar esta humilde exposición, Fraga representa un antes e un despois nunha terra, que sen dúbida o seu equipo e máis el entenderon coma poucos. “Galego coma ti”, foi un slogan decisivo, para que o galego tivese claro que quen pretendía rexer os destinos desta bendita terra, non era máis que un servidor público que entendía a súa idiosincrasia dende un punto de vista ás veces excesivamente persoal. Aspirar a desenvolver a Galicia até transformala nunha especie de Baviera ibérica, era unha aspiración lexítima, aínda que a Historia a pode xulgar como desproporcionada, vista dende a perspectiva dos tempos. Os gobernos de Fraga foron apoiados masivamente polos galegos, porque entenderon que aquel home ao que todos chamaban “patrón”, era o axeitado para poñer a Galicia no mapa das realidades e dos dereitos como pobo, que tantos minusvaloraron con anterioridade. Despois de ler estes días innumerables artigos e reportaxes máis ou menos acaídas sobre o nomeado “león de Vilalba”, dáme a sensación de que os que non o coñeceron, falan dende un prexuízo populista dunha figura cuxa dimensión chega máis aló que o xa recorrente anecdotario “fraguiano”. En contra de tanta lenda urbana de indocumentados, Fraga era un ser autoritario cando tiña que selo, e unha persoa que sabía escoitar a todos aqueles aos que os complexos de inferioridade deixaba articular verbas que aportasen ao debate, afastadas dos profesionais do seguidismo vil que algúns practicaban e seguen a practicar. Os seus adversarios sempre tentaron transmitir a imaxe dun goberno popular como se fose a corte de Ricardo III, mais gobernados por Eduardo VIII. A sabia vontade popular, sempre soubo discernir entre o que querían para Galicia, e o que outros quixeran que desexara. Evidentemente o seu pasado de destacado membro do réxime criminal de 18 de xullo, non é un episodio para gabar se non todo o contrario, mais o xusto é recoñecer que durante a súa xestión na Xunta este país modernizouse, e fuxiu de complexos identitarios e lingüísticos que agora observo. Entender a Galicia non é fácil, por iso algúns como Fraga son merecedores de marchar ao outro mundo coa bandeira desta terra cubrindo o seu corpo, e outros non tanto… Queda outro Fraga no Parlamento, que leva por diante o apelido Puy. Agardemos que este “primus inter pares” na capacidade dos membros do PPdeG, teña moito que dicir tamén no futuro desta terra. Ou non?